De mooie verhalen vlogen het proeflokaal in en het eerste bier (hoppenbier) liet iedereen zich prima smaken. Lekker fris met een authentiek bittere afdronk, karakter en een bite. Niet zoals die doordrink pilsener zoals Heineken. Waar overigens de hele avond grappen over werden gemaakt zoals deze in het Engels:

"What is the simmularity between sex on a boat and Heineken? It's both fucking close too water."

Het tweede bier dat in het proefglas kwam, was een stout. Zeg maar zoals Guinness maar dan uit ons Holland. Dat donkere komt van het extreem branden van de mout en geeft ook die typische smaak van karamel. Je moet ervan houden, maar dat zat wel goed bij ons bierliefhebbers.

Als derde bier kwam de Koyt. Lekker donker bier met 8,5% een stevige rakker. Opvallend was dat het sterke bier wel erg makkelijk wegdronk en toch soepel was. Misschien lag het aan de ontspannen sfeer, maar ik verdenk de Jopen brouwer toch dat dit een bewuste keuze was om de bierdrinker de recessie te laten vergeten en het commerciele succes van Jopen compleet te maken.

Aan het einde van de avond kwam de knaller op tafel: Ongelovige Thomas. Alleen de naam al! Een bier met 10% alcohol en heel verraderlijk, omdat het toch een bier is dat lekker doordrinkt. En dat was het. Zo'n bier waar je na 2 glazen even van je stoel opstaat en het lijkt of de hele zaak zweeft. Blijkt toch, dat je inmiddels zwalkend de weg zoekt naar wat frisse lucht. Of voor niet-bier drinkers, het toilet.

De proeverij was ten einde en na een verdiend applaus namen de gasten nog een laatste ronde en kunnen Peter en Monique terugkijken op een zeer geslaagde avond die voor herhaling vatbaar is zoals zij zelf aangaven.

En dat is goed nieuws voor Woerden en haar bierliefhebbers. Woerden mag blij zijn met zulke liefhebbers als Peter en Monique, die het bierevangelie verkondigen onder kenners en nieuwsgierigen. Zo'n laagdrempelige proeverij (€15,-) is een licht in deze tijden van recessie en teruglopend horecabezoek. Gewoon lekker proeven en lol hebben met elkaar. Daarom is vorig jaar Stichting Promotie Speciaal Bier opgericht en gaan we hier ongetwijfeld nog veel van horen.

Op 21 februari is het volgende bierevenement. De culi bier avond met een 3 gangen diner gebaseerd op bieren. Dat belooft weer een bijzondere te worden. Gaat dat zien en vooral proeven! Inschrijven via contact@bierhuyswoerden.nl of via 0348-418766

En inderdaad na wat googlen komen we hem hier tegen. Hij blijkt getourd te hebben met de junior Buena Vista Social club en heeft Nederlandse artiesten begeleidt als Treintje Oosterhuis en Carel Kraayenhof. Ach als Britt ook al een BN-er is, dan gunnen we deze beste man ook maar die titel.

Het klonk in ieder geval prima, al waren het wel de bekende kneiters die voorbij kwamen. Misschien volgende keer een leuke Buena Vista Social club aangevuld met wat Woerdense/ Nederlandse Cubaanse muziekanten. Zou mooie avond kunnen opleveren.

Genoeg muziek, nu eten. De bediening is zeker een plus punt. Van de zomer liep dit nog wat stroef, maar de leuke dames hebben er allemaal heel veel zin in en vertellen enthousiast over alles wat er op de kaart staat. Wij snoepen intussen van de laatste pincho en beginnen de kaart te bestuderen. Ook weer een pluspunt tov van het vorige bezoek. Een kleinere keus en meer originele tapas. Natuurlijk ook wel de bekende gerechtjes als champignons en albondigas (gehaktballetjes in tomatensaus), maar ook Berenjenas al Vino Tinto (gefrituurde aubergine met rode wijn karamel saus) en Matahambre (opgerold rundvlees met ei en spinazie).

We maakten een selectie van de tapas en vulden deze aan met de specialiteit die in Nederland steeds meer terrein wint en nu eindelijk in Woerden is te krijgen: Picanha. Een specialiteit uit Brazilië die hier moeilijk is te krijgen. Kort gezegd is het een fantastisch en mals stuk rundvlees met een randje vet en licht gemarmerd met vet, zodat het vlees heel veel smaak houdt. Het randje vet wordt met grof zout bestrooid, waarna het wordt gegrild op een houtskoolgrill. Al trek? Wij wel!

Na een corona (we waren immers in tropische sferen) was het tijd voor wat fris ivm de terugreis per auto. En wat blijkt bij een voorzichtige vraag naar Coca Cola Zero? Ze hebben het. En de dame vertelt zelfs, dat ze dit altijd al hebben. Plus puntje vinden we, want bijna overal in andere horeca kijken ze je vragend aan en krijg je de dooddoener: maar we hebben toch Light. Jammer joh, dat is dus absoluut niet hetzelfde en, ik ben het eens met de reclame, een vrouwendrankje.

Daar kwamen de dienbladen. De kinderen aan de balletjes met patat. Dus ook voor hen staat er zeker wel wat op. En vind je dat je kinderen gewoon lekker mee moeten eten met de rest, dan kan dat hier prima. Er zit altijd wel wat bij.

De ossenhaas spiesjes, geroosterde varkensfilet, Boliviaans pasteitje en de gefrituurde aubergine chips. Alles passeerde de revue en werd uitgebreid geproefd. Uiteindelijk schoof iedereen tevreden zijn bordje opzij, nadat bijna alle schaaltjes leeg waren. De winnaar waren de auberginechips. Dit bleek ook het eerste gerecht te zijn dat de nieuwe Spaanse kok op de kaart zette. Die kan er dus zeker opblijven en als het aan ons ligt dan kun je ook in een zak bij de supermarkt kopen!

Al met al een prima avond met sfeer en lekker eten. Wij gaan nog een keer terug!

Oh ja, de pinchos kosten op zo’n ‘Pinchos y musica’ zondag maar € 0,75 per stuk! Dat is dubbel lekker dus. Zeker een aanrader voor een luie zondagmiddag.

Meer info over eten, muziek en evenementen op de website.

Hallo, ik ben Tim, ben 5 jaar en wil ook wel eens in de krant. Ik heb een weekje vakantie. Mijn vader kan heel lekker koken en dat doet hij ook voor andere mensen. Mijn vader is Buurman en staat best wel eens een keer in de krant of ik zie zijn foto op de iPad op de Buurman website. En dat wil ik nu ook. Vandaar dat ik een dagje mee ben gelopen als Razende Reporter om te laten zien wat er allemaal bij Buurman & Buurman gebeurt. Best veel vind ik. Mijn vader gaat een paar keer in de week inkopen doen en dan mag ik mee met de Buurman auto. Is best gaaf, want dan mag ik helpen om alle spullen bij elkaar te zoeken en met de boodschappenmeneer van alles uitzoeken. Papa wil alleen maar lekkere spullen.

Als ik wakker wordt, dan is papa al aan het snijden in de keuken. Aan de keukentafel staat mijn boterhammetje al klaar en tussen het televisie kijken door, zie ik papa van alles in bakken doen. Plakjes wortel, stukjes ui. Dan gaat de bel en komt Frans ook helpen. Frans is zeg maar, de andere Buurman. Vandaar dus Buurman & Buurman, snap je?

Frans braadt meestal het vlees. Ze maken zelf gehaktballen en die vind ik heerlijk. Vaak mag ik na het bakken al een balletje dat over is. Als het vlees klaar is, dan zet papa de schalen neer en wordt alles opgeschept. Da’s best leuk en vandaag mag ik ook wat opscheppen. Dat gaat hartstikke goed en daarna wordt alles netjes ingepakt.

Dan is het tijd om de keuken schoon te maken. Ik krijg een kleine dweil om alles goed schoon te maken. Poehee, daar wordt je echt wel moe van. Nu stop ik ermee en kruip ik weer achter mijn Nintendo Wii.

Frans gaat alles bezorgen en ik ga volgende keer weer helpen en hoop dat ik nu met dit verhaaltje nu eens in de krant kom!

Nadat restaurant Janzen bekend maakte dat er een kreeften 10-daagse zou komen, was het weer eens tijd om de proef op de som te nemen. Het is al even geleden dat we een Woerdens restaurant tegen het licht hielden. Het was dus mooi meegenomen dat het op deze zomerse dag lekker lang licht bleef. Het is niet de eerste keer dat ik met mijn vrouw het pad opdraaide op Rietveld 130 in Woerden. Het is zo'n plek waar je elk jaargetijde even moet gaan zitten voor een lunch of diner.

Qua omgeving is het zo'n mooi stukje van Woerden, waar je ook alle jaargetijden volop te zien krijgt. Logisch dat we dus buiten beginnen met een apperitief. Brenda, onze gastvrouw, is altijd goed gehumeurd en na een hernieuwde kennismaking proosten we met een glaasje moscato d'asti met limoncello. De zon springt bijna uit ons glas en we wanen ons al op onze vakantie. Na een bijna leeggenipt glas krijgen we de kaart en valt er genoeg te kiezen. Al is Janzen misschien niet het goedkoopste restaurant, de kaart blinkt wel uit in creativiteit en uitgebreide combi's. Mijn vrouw gaat voor een niet vis menu en ik hou het bij het kreeftenmenu. Ik denk allebei geen verkeerde keus. Meestal kan mijn vrouw het toch niet op, dus kan ik van 2 menu's snoepen...

En daar gaan we dan. We worden naar binnen begeleidt en ploffen in de zetels aan tafel. Vooraf beginnen we met een amuse en wel een rilette van gekonfijte eend met een stroop van appel en calvados. Fantastisch begin en dat is altijd gevaarlijk. Moet je maar over heen zien te komen. Jos, onze keurige gastheer binnen, neemt onze hoera stemming mee naar de keuken en belooft meer van hetzelfde. Zo'n rilette zouden we elke vrijdagavond wel kunnen eten met een stokbroodje op de bank voor de TV.

Dan de voorgerechten. Voor mij de trio van kreeft, waarbij vooral de mousse indruk maakt. De rest is ook prima, maar die mousse die smelt op je tong, met inderdaad de kreeft en de smaken van tomaat en een hintje steranijs. Ik kijk snel naar de overkant van de tafel hoe mijn wederhelft zit te smullen van haar rode biet baverois en tarte tartin van paprikatomaatjes. Die baverois is bizar lekker. Helaas blijft het voor mij bij dit kleine hapje van de overkant.

Nu het tussengerecht. De lamskoteletjes en de kreeftenbouillon. In de bouillon zat nog een verwennerij. Twee dim-sum pakketjes gevuld met krab en gember. Maak me gek! Heerlijk en dat is weer eens iets anders dan soep met ballen. Door al mijn enthousiasme en uitgebreid proeven, was mijn vrouw al eerder klaar met haar koteletjes. Jammer voor mij, maar bij het hoofdgerecht let ik weer beter op.

Het hoofdgerecht uit de kreeften 10-daagse was een logische: de gegrilde halve kreeft. maar dan niet zomaar eentje. Het was een kreeft met een zomerse twist. Ook hier weer dat subtiele anijs smaakje. Dit keer door de dragon en het gerecht klopte als een bus. Om ons heen zaten meer gasten van de kreeft te smullen, dus er is helemaal niets mis met die Canadese kreeft. De kreeft uit de Oosterschelde is ook prima, maar het Candese vlees is wat soepeler en is het hele jaar te verkrijgen. Bijkomend voordeel is dat deze een stuk betaalbaarder is dan die uit de Oosterschelde.

'Bambi', hoor ik aan de andere kant van de tafel. Ik kijk en inderdaad ligt daar een fraai stukje reefilet. Dat is toch wel verrasend bij Janzen. Ze durven ook in een seizoen dat je een bepaald product niet verwacht, dit toch te serveren. Dit zie je nog wel zo eens in het land en zou dat een voorbode zijn van een nieuwe trend?

De laatste ronde was aangebroken en er was nog ruimte voor een dessert. Deze zagen er uit op op te eten en dat deden we dan ook. De wilde perzik (die platte die thuis niet te schillen is) in witte wijn en een grand dessert met oa. crème brûlée en hangop. Mooie afsluiting van een lekkere en gezellige avond. Jos, Brenda en de keukenbrigade kunnen weer verder naar een drukke 2e helft van 2011. Tenminste, dat wensen wij ze toe want dat verdienen ze!